سابقى داشته است كه به نحوى آن را فراموش كرده است . اگر ما غبار غفلت را بزداييم به يادمان خواهد آمد كه خدا در زمانى يا در مرحلهء خاصى از وجود ، با ما سخن گفته و به ما چنين آموخته كه چيزى نبوديم و او ما را از علم و عين ثابت به عين خارجى و خلقى آورد . تنزّل به صورت تجلّى نه تجافى البته بايد به اين حقيقت توجه داشت كه تنزّل انسان از نشأهء علم حق به عين و سپس به خارج به نحو تجلّى بوده است نه تجافى يعنى آنكه نشأهء علم خداوند از وجود انسان خالى نشده است و آدمى به عالم خارج كه آمده است وجود علمى او هم چنان در مرحلهء علم الهى محفوظ مانده است ، چنان كه علمى كه با تعليم استاد به شاگرد منتقل مىشود به نحو تجلّى است نه تجافى ، پس گرچه ما در خارج و در ظرف عين وجود يافته‌ايم ، اما در مرحلهء علم حق تعالى نيز موجوديم و ميان اين دو نشأهء وجودى همواره ارتباط تكوينى برقرار است ، بنابراين ما مىتوانيم با غبار زدايى با آن وجود علمى خود كه مرحلهء نورى و عالى ماست مرتبط شده و آنچه را فراموش كرده‌ايم به ياد آوريم . وجود طبيعى مرحله اسفل السافلين پس « وجود طبيعى » و مادى ما در اسفل سافلين مرتبهء اخيرى وضعيت وجودى ماست و بالاتر از آن ، « وجود مثالى » است و بالاتر از آن هم مرحلهء وجود عقلى و فراتر از آن نيز « وجود علمى » در ذات مكنون است .